Home News Archive 28η Οκτωβρίου 1940

28η Οκτωβρίου 1940

E-mail Print PDF

Η 28η Οκτωβρίου μένει στην ιστορία μας και στην ιστορία των άλλων λαών της γης, σαν η «άριστη προτροπή» να υπερασπίζει κανείς τα πάτρια χώματα.

Μια ημερομηνία συνηθισμένη έγινε ιστορική, σταθμός και αφετηρία για την παραπέρα πορεία του Έθνους. Η 28η Οκτωβρίου είναι μια επέτειος που δεν ξεσηκώνει τα μίση, δεν ξυπνά το πνεύμα της εκδίκησης, δεν προκαλεί, δεν απειλεί. Αντίθετα, συγκινεί κάθε ελεύθερο πνεύμα, δίνει θάρρος στους ταλαντευόμενους, δυναμώνει τους φοβισμένους.

Είναι μια επέτειος που έχει σημασία όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά και για όλη την ανθρωπότητα, γιατί συμβολίζει τον αγώνα ενός μικρού λαού για την επικράτηση του δίκαιου, της ηθικής και της ελευθερίας. Την 28η Οκτωβρίου 1940 το Ελληνικό Έθνος έδειξε για μια ακόμη φορά ότι έχει συναίσθηση της βαριάς κληρονομιάς των προγόνων, όταν με το στόμα του τότε κυβερνήτη βροντοφώναξε το περήφανο και ιστορικό ‘‘ ΟΧΙ ’’.

ΟΧΙ, απάντησε ο ελληνικός λαός , σύσσωμος, δεν σας παραδίνουμε την πατρίδα μας και την ελευθερία της , χωρίς πόλεμο. ΟΧΙ, δεν θα περάσετε τα σύνορά μας παρά μόνο αν πατήσετε πάνω στα πτώματά μας.

ΟΧΙ, δεν μας τρομάζετε με την αριθμητική σας υπεροχή και τα μέσα που έχετε στη διάθεσή σας. Σ’ αυτά εμείς αντιπαρατάσσουμε την ανδρεία μας, την τόλμη, το θάρρος, την προσήλωσή μας στα ιδανικά μας. Τα ίδια ιδανικά για τα οποία αγωνίζεται εδώ και 3.000 χρόνια η φυλή μας.

Η απάντηση που δόθηκε στον Μουσολίνι, μέσω του Ιταλού πρέσβη, έχει την ίδια σημασία με το ‘‘ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ’’ του Λεωνίδα και των τριακοσίων του, το ‘‘ Η ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ’’ της Σπαρτιάτισσας μάνας, όταν έστελνε το παιδί της στον πόλεμο, την απάντηση του Κων/νου Παλιόλογου προς τον Μωάμεθ.

Η σύντομη αυτή απάντηση, έγινε σύμβολο, ιδέα, θρύλος. Έγινε το φωτεινό αστέρι που οδήγησε αργότερα στα βουνά της Ηπείρου τα παλικάρια των Ελλήνων από νίκη σε νίκη.

Όταν το πρωί της 28ης Οκτωβρίου ο λαός πληροφορήθηκε την κήρυξη του πολέμου, ξεχύθηκε στους δρόμους με έξαλλο ενθουσιασμό και με την κραυγή ‘ΝΙΚΗ’ διαλαλούσε την απόφασή του να αναλάβει τον ιερό αγώνα που του επέβαλαν και που, ούτε στιγμή δεν σκέφτηκε να αποφύγει.

Οι νέοι ντύνονται στο χακί και ξεκινούν για το μέτωπο. Οι στιγμές είναι κρίσιμες. Οι Ιταλοί, πριν ακόμη τα φυλάκια των συνόρων μας πληροφορηθούν την έναρξη του πολέμου, έχουν παραβιάσει τα σύνορά μας και προχωρούν στο ελληνικό έδαφος. Ενθουσιασμένοι διακηρύσσουν ότι σε λίγες μέρες θα βρίσκονται στην Αθήνα. Από τη στιγμή όμως που θα φτάσουν στην πρώτη γραμμή του πολέμου τα πρώτα ελληνικά στρατιωτικά τμήματα θα αλλάξει η πορεία, όχι μόνο του ελληνικού, αλλά και του Β΄παγκόσμιου πολέμου.

Από παλιά η Μοίρα του Έθνους επιβάλλει την άμυνα της αιματοποτισμένης ελληνικής γης. Της γης που με πολύ και καθημερινό μόχθο δίνει τα λίγα αγαθά της. Της γης όπου αναπτύχθηκαν τα ιδανικά των Ελλήνων: Η Ελευθερία του ανθρώπου και της πατρίδας, η Εθνική Συνείδηση, το Δίκαιο, η Ανθρωπιά, η Δημοκρατία.

Από το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν και μετά ακολουθεί η δοξασμένη και δύσκολη πορεία. Το περήφανο Έπος του στρατού και του ελληνικού λαού. Το Έπος των βουνών της Αλβανίας. Η σημαία της ελευθερίας με τα εθνικά χρώματα περνάει σαν θύελλα και ανεμοστρόβιλος παντού: Στο Μοράβα και το Ιβάν, την Τρεμπεσίνα και το Τεπελένι, την Κλεισούρα, το Αργυρόκαστρο, την Κορυτσά, την Μοσχόπολη....

Τα τραγουδάκια, όπως το ‘κορόιδο Μουσολίνι’, που ενθουσίαζαν μικρούς και μεγάλους και τα αυτοκίνητα που μετέφεραν στρατιώτες και υλικό στον πόλεμο με επιγραφές όπως « Αθήνα-Ρώμη», «Αθήνα- Τίρανα», «Θεσσαλονίκη-Ιταλία», αφήνουν την λανθασμένη εντύπωση ότι ο πόλεμος ήταν ένας περίπατος του ελληνικού στρατού. Δεν ήταν περίπατος. Ήταν μια νικηφόρα δοξασμένη πορεία γεμάτη πόνο, αίμα και κακουχίες.

Ο Οδυσσέας Ελύτης, που πολέμησε στο αλβανικό Έπος γράφει στο έργο του «ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» για τις κακουχίες των Ελλήνων φαντάρων: «.... Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ' τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο....», «....Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ' την κούραση ανυπόφερτο....» «.... Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι από το μέρος το βαρύ, όπου δε βγαίνουνε όνειρα. Και τα πουλιά μας θύμωναν, που δε δίναμε τάχα σημασία στα λόγια τους - ίσως και που ασκημίζαμε χωρίς αιτία την πλάση....». Οι Έλληνες δεν είναι φιλοπόλεμος λαός. Είναι σεμνοί, εργατικοί, αγαπούν τη γη των πατέρων τους αλλά, όταν ο ξένος θελήσει να την πατήσει αφήνουν το τσαπί και πιάνουν το τουφέκι. Τότε δεν μετράει τίποτε γι’ αυτούς παρά « Ή η νίκη ή η θανή». Στον πόλεμο του 1940 οι Έλληνες τα έδωσαν όλα: Τη ζωή του ο στρατιώτης, το υστέρημά της η χήρα, το καλαμάρι του ο διανοούμενος, το καλαμπόκι του ο αγρότης κι όλοι μαζί την ψυχή τους και τον πόνο τους. Οι επιτυχίες των ελληνικών όπλων ζέσταναν την ελπίδα στα στήθη όλων των φιλελεύθερων ανθρώπων που την εποχή εκείνη πολεμούσαν τις δυνάμεις το ναζισμού και του Φασισμού σε όλο τον κόσμο.

Ο αγώνας εκείνος για την ελευθερία τοποθέτησε τους Έλληνες στην πρωτοπορία των άλλων λαών.

Έλληνες μες στα σκοτεινά, δείχνουν το δρόμο: ‘ΛΕΥΤΕΡΙΑ’΄

Διασκευή: Κωνσταντίνος Μαυρομάτης

 

Search the site

Join us on Facebook

Adult Courses

Student Zone

Greek Namedays